Νιώθω Ναυτία

Δεν έχω να πω τίποτα. Ουδέν σχόλιον.

Μια συγκινησιακή τάση ειναι φυσιολογική;

Ματ και Μεα Για μια Ελλάδα Νεα (θυμάσαι Αντρέα;)

Είναι τόσο δύσκολο να ειπωθεί η αλήθεια; Γιατί φοβούνται όλοι να πουν το αυτονόητο;
Ότι το παπαδαριό είναι επιχείρηση;
Ότι οι Ματατζήδες επιλέγονται από τα πιο αρρωστημένα στοιχεία του σώματος;
Αλήθεια ποιοί λογικοί και ισσοροπημένοι άνθρωποι θα χτυπούσαν αλύπητα παιδιά και κοπελίτσες 15-16 χρονών;
Ότι διαβάζουν πορνοπεριοδικά, αθλ. εφημερίδες και παίζουν τάβλι και χαρτιά επί ώρες μεσ' τις κλούβες ώσπου να τους δωθεί η ευκαιρία να δείρουν.
Τολμάνε, η ντροπή αυτής της χώρας, να κρεμάνε την Ελληνική σημαία στις κλούβες τους.
Όταν κάποιος εφορμά πάνω σου πάνοπλος με μάσκα, γκλομπ, κράνος, βρίζοντας χυδαία με σκοπό να σου ανοίξει το κεφάλι, έτσι, επειδή έχει τα νεύρα του σήμερα, πρέπει να περιμένεις να δεις αν θα αντέξει το κεφάλι σου; Οχι. Θα του το ανοίξω εγώ πρώτος.
Η εκδίκησή μου σε κάθε τσογλαναρά που θα απειλήσει την σωματική ακεραιότητα την δικιά μου ή της οικογενειάς μου, θα είναι πρωτόγνωρη.
Και δεν με ενδιαφέρει αν ο αντίπαλος ειναι αστυνομικός, πολιτικός η στρατηγός. Θα τον σακατέψω για πάντα, όπως στην Κρήτη και στην Μάνη ξέρουν από εκδίκηση.

Θυμάμαι όταν πήγα να καταγγείλω μια κλοπή. Τότε με απέτρεψαν να την καταγγείλω, με έμμεση απειλή την γραφειοκρατία που θα περνούσα δίχως αποτέλεσμα. Ο σκοπός ήταν να κρατήσουν τα ποσοστά κλοπών του τμήματος όσο μπορούσαν καλύτερα. Και μετά φορτώνουν όλες τις κλοπές στο κάθε άρρωστο πρεζόνι που πιάνουν, με τον ίδιο σκοπό.
Όταν είδα την πόρτα του σπιτιού μου ανοιχτή και κάλεσα την αστυνομία, ήρθε περιπολικό από το αστυνομικό τμήμα (120μ. απόσταση) 1,5 ώρα μετά, και μετά τις έντονες διαμαρτυρίες μου από μια αξιωματικό ξέφυγε ότι έχουν διαταγές να αργούνε, ώστε να μην πέσουν πάνω στους κακοποιούς γιατί, "και μεις οικογένειες έχουμε". Θρασύδειλοι. Μόνο σε παιδάκια και γυναίκες βγάζουν όλο το μενος τους.
Δεν ξέρει όλος ο κόσμος για τους ακροδεξιούς αστυνομικούς που ενημερώνουν τους ομοιδεάτες τους;
Ποιούς δουλεύουν οι αλήτες;
Το 1985 κατέβηκα ως πιτσιρικάς περίεργος να δω τα επεισόδια σε μια κατάληψη Πολυτεχνείου. Έβλεπα έντρομος τους ακροδεξιούς να μιλάνε με τους Ματατζήδες με τα μικρά τους ονόματα και σχεδιάζαν μπροστά μας πώς θα επιτεθούνε ώς αγανακτισμένοι πολίτες και πως θα παραδώσουν (τα Ματ) τους συλληφθέντες στους ακροδεξιούς ώστε να τους δείρουν πριν τους πάνε μέσα.
Τότε σιχάθηκα την χώρα μου.
Και να πω και κάτι. Το αν καεί μια σημαία λίγο με νοιάζει. Γιατί μια σημαία δεν είναι ένα πανί, είναι οι ψυχές των ανθρώπων που έζησαν, είναι ο ιδρώτας κάθε κατοίκου αυτής της χώρας για καθημερινή επιβίωση, είναι το αίμα τους για την ελευθερία τους.
Άν η πατρίδα σου σε ντροπιάζει κάθε μέρα τότε τι αξία έχει ένα πανί;
Για την χώρα μου έδωσα και δίνω περισσότερα από όσα αξίζει.
Μου χρωστά και δεν της χρωστώ.
Κόρη μου ζήσε ελεύθερη.

Ήρθε η ψυχή μου

Ήρθε και με κοίταξε. Κομμάτι από το σώμα μου, ψυχή από την ψυχή μου. Ήρθε η θυγατέρα μου, η κόρη μου, η ζωή μου. Καλώς ήρθες ψυχή μου. 

 

I'm a child of South Africa
I'm a child of Vietnam
I'm a child of Northern Ireland
I'm a small boy with blood on his hands
Yes I'm a child of the universe
Yes I'm a child of the universe
You can see me on the TV every night
Always there to join in someone else's fight

I didn't ask to be born and I don't ask to die
I'm an endless dream, a gene machine
That cannot reason why

Yes I'm a child of the universe
Yes I'm a child of the universe
You can see me on the TV every day
I'm the child next door three thousand miles away

And then they were 4

Για να παραφράσω τον γνωστό τίτλο των Genesis.
Αύριο λοιπόν. Αύριο θα είμαστε 4. Άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται. Είδα χθές με την φίλη μου το Juno. Και εκεί που νόμιζα πως θα κολλήσει η ηρωίδα με τον cult 35άρη, το cult διαλύθηκε και φάνηκε μέσα από την ομίχλη ένας γελοίος, έξω από την ηλικία του ονειροπαρμένος. Και τι απέγινε η υστερική φίλη του; Έγινε μαμά. Ειναι η μέρα και το θέμα. Συγκινήθηκα. Κράτησα όμως την διασκευή των Carpenders απο τους Sonic Youth. Για την κόρη μου που έρχεται. Νάσαι καλά κούκλα μου. Νάσαι γερή και να κάνεις την ζωή σου ότι εσύ γουστάρεις. Σ'αγαπώ τόσο πολύ.
Αύριο.

long ago
and oh so far away
I fell in love with you
before the second show
your guitar
it sounds so sweet and clear
but you're not really there
it's just the radio

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

loneliness, is such a sad affair
and I can hardly wait
to be with you again
what to say
to make you come again
come back to me again
and play your sad guitar

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

Το δουλεμπόριο ποτέ δεν πεθαίνει

Doggystyle Stars - Bandiera rossa

Δουλεύω στον ευρύτερο (η ευρύτατο μέχρι ξεχειλώματος;) δημόσιο τομέα. Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό κάτι παιδιά κρυμμένα σε γραφεία, που δουλεύουν σαν τους είλωτες δίχως διάλειμμα για καφέ. Διερευνώντας την εργασιακή τους σχέση με την υπηρεσία βρήκα ότι, είναι υπάλληλοι των 500€ σε εταιρείες που έχουν αναλάβει εργολαβικά μια δουλειά, (ή δουλεία;), νοικιάζουν τα παιδιά στην υπηρεσία, και τσεπώνουν νταβατζιλίκι την διαφορά. Τα ίδια τα παιδιά δεν μπορούν αυτόνομα να λάβουν μέρος σε αυτούς τους διαγωνισμούς ανάθεσης έργου, γιατί οι διατάξεις των προκηρύξεων ευνοούν εταιρείες, (ΟΕ, ΑΕ, κλπ), επιβάλλουν επίσης να έχεις κατάσταση προσωπικού κλπ, άρα μόνο για εταιρείες το χρήμα. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ.