γράμμα από ένα φίλο (nochessinestrellas.blogspot.com)

γράμμα από ένα φίλο

φίλε Πάνο,

αναγκάζομαι να σου γράψω γιατί νοιάζομαι πραγματικά για σένα. γιατί την τελευταία φορά που σε είδα δεν ήσουν καθόλου καλά, νομίζω λοιπόν ότι χρειάζεται ένας φίλος να σου θυμίσει κάποια πράγματα..

Πρέπει να αποδεχθείς φίλε μου τα διάφορα γεγονότα που δεν έχεις επιλέξει στη ζωή σου.. σιγά σιγά θα έπρεπε να συνειδητοποιείς ότι ήρθες εδώ που είσαι τυχαία, όπως τυχαία έζησες όπως έζησες. μεγάλωσες σε ένα κόσμο που κάποιος διάλεξε τυχαία για σένα και πιθανόν να μην μοιάζει και πάρα πολύ με αυτόν που θα ήθελες να δεις και να περπατήσεις εσύ. αλλά τι σημασία έχει αυτό ρε Πάνο; Μήπως είσαι ο μόνος;

Πρέπει να αποδεχθείς ότι οι μηχανές και τα μπετά που βλέπεις παντού γύρω σου είναι φυσιολογικά, και η βρώμα η τεχνητή. Όλα αυτά, τα ψέματα τα απροκάλυπτα και ο πόνος και η μοναξιά. Έτσι το θέλησαν οι πολλοί βλέπεις, ή μάλλον οι λίγοι και ως συνήθως, μετά έπεισαν εύκολα και τους πολλούς. Α ναι, πρέπει να αποδεχθείς ότι αυτό είναι επίσης φυσιολογικό και πολύ συνηθισμένο στην εποχή μας. και πότε δεν ήταν δηλαδή; ή μερικές φορές απλά αυτή είναι η φύση μας ρε συ. Ναι ναι, να με ακούς εμένα όταν στο λέω, το λένε και οι γιατροί οι μεγάλοι.. σταμάτα τώρα, και τι ξέρεις εσύ από αυτά;; σκάρτοι είμαστε σου λέω με βούλα και παράσημο.. και τι σου λέω για γιατρούς! το λέει και η Τηλεόραση! και οι Δέκα Εντολές!

Επίσης όταν περπατάς στο δρόμο να μην μιλάς σε παρακαλώ μόνος σου. Είναι περίεργο, αντιαισθητικό θα έλεγα και σίγουρα θα 'σαι τρελλός. Δεν μπορεί κάποιος να νιώθει απλά την ανάγκη να συνομιλήσει..με την αφεντιά του. όχι όχι, είσαι σίγουρα τρελλός, σχιζοφρενής θα έλεγα, όποιον λογικό και να ρωτήσεις θα στο πει. Λογικό μου φαίνεται, ποιον να ακούσω ρε συ, εσένα ή όλους τους άλλους; Α και για να μην το ξεχάσω, την Κυριακή αν θες να τα πούμε πάμε στο γήπεδο, παίζει ο Ηλιθιακός με τον Ψώφη.. θα περάσουμε μούρλια, θα τους δείξουμε εμείς!

Και για να μην ξεφεύγω από το θέμα μας, θα στο λύσω τώρα εγώ που το χω πιάσει απ'τα αρχίδια, απολύτως λογική είναι και η προθυμία των πολλών να κλείσουν μάτια αυτιά και στόμα και να τρέξουν πρόθυμα πίσω από την ποδιά των δέκα νοματέων, όχι μόνο αποδεχόμενοι την χαρωπή σκλαβιά τους αλλά σθεναρά μαχόμενοι ο,τιδήποτε τολμήσει να την διαταράξει. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι φίλε μου, δώσε μας κάτι να συνηθίσουμε και ας είναι και ένας στάβλος. Και εμείς μέσα από τις παρωπίδες μας θα μάθουμε χαρωπά να χλιμιντρίζουμε.. μέχρι να μας φορτώσουνε στο Οργουελικό φορτηγό για το ζαμπόν και μεις να αναρωτιώμαστε πού πάμε.. και μέχρι να το καταλάβουμε δεν θα μας δώσουμε χρόνο καν να το δεχτούμε, οπότε βουρ! μέσα στην κρεατομηχανή..

Για αυτό μην στεναχωριέσαι, μην απογοητεύεσαι, υπάρχουν και όμορφα πράγματα γύρω σου. μπορείς ακόμα να ανασάνεις δωρεάν, σκέψου το έτσι.. για πόσο; έλα τώρα, μην μου βάζεις δύσκολα, απόλαυσέ το όσο κρατάει, εξάλλου χάρη σου κάνουν και μόνο που σε αφήνουν να υπάρχεις. ανέπνεε γρήγορα γιατί όταν ανακαλύψουν το(ν) ανθρωπορομπότ που απλά θα τους κόβει τα φρούτα από το δέντρο και δεν θα τα κοιτάει καν, τότε φίλε Πάνο, δεν θα σε χρειάζονται πια.. τότε είναι που θα την έχεις πραγματικά γαμήσει.. μέχρι τότε η συμβουλή μου είναι να αναπνέεις βαθιά και δωρεάν, με ευγνωμοσύνη, και μην τυχόν σου περάσει από το μυαλό να κοιτάξεις τα φρούτα, γιατί θα σου βγάλω τα μάτια, εγώ ο φίλος σου, άπληστε... για το καλό σου πάντα, μην παρεξηγηθούμε..

με απόλυτη Ειλικρίνεια και Αγάπη, ο φίλος σου,
Αυτοαπατεωνίσκος Ζωηκαθορίζογλου

Welcome my son, welcome to the machine.
Where have you been?
It's alright we know where you've been.
You've been in the pipeline, filling in time,
Provided with toys and 'Scouting for Boys'.
You bought a guitar to punish your ma,
And you didn't like school, and you
know you're nobody's fool,
So welcome to the machine.

Welcome my son, welcome to the machine.
What did you dream?
It's alright we told you what to dream.
You dreamed of a big star,
He played a mean guitar,
He always ate in the Steak Bar.
He loved to drive in his Jaguar.
So welcome to the Machine.

Νιώθω Ναυτία

Δεν έχω να πω τίποτα. Ουδέν σχόλιον.

Μια συγκινησιακή τάση ειναι φυσιολογική;

Ματ και Μεα Για μια Ελλάδα Νεα (θυμάσαι Αντρέα;)

Είναι τόσο δύσκολο να ειπωθεί η αλήθεια; Γιατί φοβούνται όλοι να πουν το αυτονόητο;
Ότι το παπαδαριό είναι επιχείρηση;
Ότι οι Ματατζήδες επιλέγονται από τα πιο αρρωστημένα στοιχεία του σώματος;
Αλήθεια ποιοί λογικοί και ισσοροπημένοι άνθρωποι θα χτυπούσαν αλύπητα παιδιά και κοπελίτσες 15-16 χρονών;
Ότι διαβάζουν πορνοπεριοδικά, αθλ. εφημερίδες και παίζουν τάβλι και χαρτιά επί ώρες μεσ' τις κλούβες ώσπου να τους δωθεί η ευκαιρία να δείρουν.
Τολμάνε, η ντροπή αυτής της χώρας, να κρεμάνε την Ελληνική σημαία στις κλούβες τους.
Όταν κάποιος εφορμά πάνω σου πάνοπλος με μάσκα, γκλομπ, κράνος, βρίζοντας χυδαία με σκοπό να σου ανοίξει το κεφάλι, έτσι, επειδή έχει τα νεύρα του σήμερα, πρέπει να περιμένεις να δεις αν θα αντέξει το κεφάλι σου; Οχι. Θα του το ανοίξω εγώ πρώτος.
Η εκδίκησή μου σε κάθε τσογλαναρά που θα απειλήσει την σωματική ακεραιότητα την δικιά μου ή της οικογενειάς μου, θα είναι πρωτόγνωρη.
Και δεν με ενδιαφέρει αν ο αντίπαλος ειναι αστυνομικός, πολιτικός η στρατηγός. Θα τον σακατέψω για πάντα, όπως στην Κρήτη και στην Μάνη ξέρουν από εκδίκηση.

Θυμάμαι όταν πήγα να καταγγείλω μια κλοπή. Τότε με απέτρεψαν να την καταγγείλω, με έμμεση απειλή την γραφειοκρατία που θα περνούσα δίχως αποτέλεσμα. Ο σκοπός ήταν να κρατήσουν τα ποσοστά κλοπών του τμήματος όσο μπορούσαν καλύτερα. Και μετά φορτώνουν όλες τις κλοπές στο κάθε άρρωστο πρεζόνι που πιάνουν, με τον ίδιο σκοπό.
Όταν είδα την πόρτα του σπιτιού μου ανοιχτή και κάλεσα την αστυνομία, ήρθε περιπολικό από το αστυνομικό τμήμα (120μ. απόσταση) 1,5 ώρα μετά, και μετά τις έντονες διαμαρτυρίες μου από μια αξιωματικό ξέφυγε ότι έχουν διαταγές να αργούνε, ώστε να μην πέσουν πάνω στους κακοποιούς γιατί, "και μεις οικογένειες έχουμε". Θρασύδειλοι. Μόνο σε παιδάκια και γυναίκες βγάζουν όλο το μενος τους.
Δεν ξέρει όλος ο κόσμος για τους ακροδεξιούς αστυνομικούς που ενημερώνουν τους ομοιδεάτες τους;
Ποιούς δουλεύουν οι αλήτες;
Το 1985 κατέβηκα ως πιτσιρικάς περίεργος να δω τα επεισόδια σε μια κατάληψη Πολυτεχνείου. Έβλεπα έντρομος τους ακροδεξιούς να μιλάνε με τους Ματατζήδες με τα μικρά τους ονόματα και σχεδιάζαν μπροστά μας πώς θα επιτεθούνε ώς αγανακτισμένοι πολίτες και πως θα παραδώσουν (τα Ματ) τους συλληφθέντες στους ακροδεξιούς ώστε να τους δείρουν πριν τους πάνε μέσα.
Τότε σιχάθηκα την χώρα μου.
Και να πω και κάτι. Το αν καεί μια σημαία λίγο με νοιάζει. Γιατί μια σημαία δεν είναι ένα πανί, είναι οι ψυχές των ανθρώπων που έζησαν, είναι ο ιδρώτας κάθε κατοίκου αυτής της χώρας για καθημερινή επιβίωση, είναι το αίμα τους για την ελευθερία τους.
Άν η πατρίδα σου σε ντροπιάζει κάθε μέρα τότε τι αξία έχει ένα πανί;
Για την χώρα μου έδωσα και δίνω περισσότερα από όσα αξίζει.
Μου χρωστά και δεν της χρωστώ.
Κόρη μου ζήσε ελεύθερη.

Ήρθε η ψυχή μου

Ήρθε και με κοίταξε. Κομμάτι από το σώμα μου, ψυχή από την ψυχή μου. Ήρθε η θυγατέρα μου, η κόρη μου, η ζωή μου. Καλώς ήρθες ψυχή μου. 

 

I'm a child of South Africa
I'm a child of Vietnam
I'm a child of Northern Ireland
I'm a small boy with blood on his hands
Yes I'm a child of the universe
Yes I'm a child of the universe
You can see me on the TV every night
Always there to join in someone else's fight

I didn't ask to be born and I don't ask to die
I'm an endless dream, a gene machine
That cannot reason why

Yes I'm a child of the universe
Yes I'm a child of the universe
You can see me on the TV every day
I'm the child next door three thousand miles away

And then they were 4

Για να παραφράσω τον γνωστό τίτλο των Genesis.
Αύριο λοιπόν. Αύριο θα είμαστε 4. Άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται. Είδα χθές με την φίλη μου το Juno. Και εκεί που νόμιζα πως θα κολλήσει η ηρωίδα με τον cult 35άρη, το cult διαλύθηκε και φάνηκε μέσα από την ομίχλη ένας γελοίος, έξω από την ηλικία του ονειροπαρμένος. Και τι απέγινε η υστερική φίλη του; Έγινε μαμά. Ειναι η μέρα και το θέμα. Συγκινήθηκα. Κράτησα όμως την διασκευή των Carpenders απο τους Sonic Youth. Για την κόρη μου που έρχεται. Νάσαι καλά κούκλα μου. Νάσαι γερή και να κάνεις την ζωή σου ότι εσύ γουστάρεις. Σ'αγαπώ τόσο πολύ.
Αύριο.

long ago
and oh so far away
I fell in love with you
before the second show
your guitar
it sounds so sweet and clear
but you're not really there
it's just the radio

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

loneliness, is such a sad affair
and I can hardly wait
to be with you again
what to say
to make you come again
come back to me again
and play your sad guitar

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do