Οργή και Θλίψη

Ω ναι. Μέντορες και φιλόσοφοι, καθίκια δημοσιογράφοι, πουλημένα τομάρια.
Αναλύσεις της βίας που "ΔΕΝ" έχει σχέση με την καθαρή "πολιτικά ορθή" αγωνία των νέων.
Πρέπει να διαδηλώνουν με αναμένα κεράκια καθήμενοι σε χώρο που δεν εμποδίζουν παρά μόνο τη πρόσβαση των γλάρων στην χωματερή τών Α. Λιοσίων.
Η επανάσταση εμπεριέχει βία. Η αγωνία είναι βία. Ο γείτονας που απορώ πως τα φέρνει ακόμη βόλτα απορώ πως δεν σπάει ακόμη βιτρίνες. Δεν είναι βία το γάλα των 1.70, δεν είναι βία η αναξιοκρατία που καταδικάζει την ζωή σου να βαίνει σε άλλο κανάλι από του βύσματος; Δεν είναι βία η καταδίκη του παιδιού σου σε ελλειπή μόρφωση, σε έλλειψη μουσικής παιδείας, σε περίθαλψη του ΙΚΑ; Τι είναι βία; Η "Ζωή μισή, δεν θέλω πιά να ζω" που λέει και το άσμα δεν είναι βία; Αει στο διάβολο πιά κανάγιες, νάστε καλά παιδιά και να τα σπάτε για όλους μας. Για την χαμένη μου νεότητα και για την οργή που δεν εξέφρασα όσο έπρεπε.

O dow Jones πέφτειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιγντούπ.

Ο Ροΐλός ήταν συμφοιτητής στο Μεταπτυχιακό. Τελείωσε την εργασία σε 3 μήνες το θηρίο. Ο δεύτερος την τελείωσε σε 1,5 χρόνο. Μετά από καιρό διάβασα πως ήταν πρόεδρος στην "Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα". Γειά σου προεδράρα. Και έχοντας εμπειρία σε προεδρικές θέσεις συνέχισε ως πρόεδρος στο Αττικό Νοσοκομείο. Και ρωτάς γιατί μετάνιωσα που δεν έμεινα έξω; Μια συνεχής τάση προς έμετο με διακατέχει και δεν έχω αδύνατο στομάχι. Ας είναι καλά όλοι οι ανώνυμοι. Ας είναι καλά ο Σόλωνας. Ας είναι καλά ο Μιχάλης. Ας είναι καλά οι άνθρωποι που δούλεψαν για να να ζήσουν

'Ανευρος και κουρασμένος αλλά όχι μίζερος

Νάμαστε πάλι εδώ. Μετά από 2 μήνες είμαι σε δωμάτιο ξενοδοχείου επαρχιακής πόλης με φωνές οργασμών και τηλεφωνήματα αντιπροσώπων να διακόπτουν την σιωπή. Ο Αυγουστος είχε Πάρο, Σαντορίνη, Ναύπακτο και Σύβοτα. Καλά ήταν. Γιατί όμως νιώθω τόσο άδειος;
Ας δουμε έναν φίλο από παλιά. O Tim για τον δρόμο της ηδονής.


You dont remember what to say
You dont remember what to do
You dont remember where to go
You dont remember what to choose
You wheel, you steal, you feel, you kneel down

All the stony people
Walking round in christian licorice clothes
I cant hesitate
And I cant wait
For pleasant street

The sunshine reminds you of concreted skies
You thought you were flying but you opened your eyes
And you found yourself falling back to yesterdays lies
Hello, pleasant street, you know shes back again
You wheel, you steal, you feel, you kneel down

All the stony people
Walking round in christian licorice clothes
I cant hesitate
And I cant wait
For pleasant street

At twilight your lover comes to your room
Hell spin you, hell weave you round his emerald loom
And softly youll whisper all around his ear
Sweet lover, I love pleasant street
I wheel, I steal, I feel my way down to kneel

All the stony people
Walking round in christian licorice clothes
I cant hesitate
And I cant wait
For pleasant street

You dont remember what to say
You dont remember what to do
You dont remember which way to go
You dont remember who to choose
You wheel, you steal, you feel, you kneel down

Η Αρχαιότης μήτηρ πάσης μαλακίας

Τελικά πρέπει να εθιστώ στο αλκοόλ για να γράφω; Μάλλον θα πρέπει να σταματήσω για το καλό μου που λέει και ο Μηλιώκας. Το χρήμα. Οι σχέσεις. Η δύναμή του. Ο Θοδωρής. Η Σοφία. Aha.
Το ευρώ του συγκάτοικου. Και η ζωή που τελειώνει.
Α, μη ξεχάσω το ευαγές ίδρυμα μετακόμισε στο Ολυμπιακό Χωριό, σε γραφεία Scouropoulos (η κάπως έτσι τέλος πάντων).
O Τσαούσογλου και τα μεταλλικά γραφεία του μας τελείωσαν. Αναβάθμιση. Μια αναβαθμισιακή ηδονή με διακατέχει.
Η Κάρπαθος είναι ωραία;
Σύντροφε στα όνειρά μου και αντίπαλε στην ζωή μου ξύπνα με τον Σεπτέμβρη (λίγο πιο μισάνθρωπο και -παράξενο ε;- λίγο πιο άνθρωπο).

Μακριά από το γραφείο και ευγνώμων στην τύχη μου

Ένα μήνα έχω να γράψω αλλά όχι από τεμπελιά ή έλλειψη ανάγκης έκφρασης.
Εκτός έδρας στας Ελληνικάς εξοχάς ήμουν. Δουλειά αρκετή και κουραστική αλλά και ξεκούραστη.
Ο Κούλογλου μας άφησε. Την εκπομπή δεν την είδα αλλά μου την περιέγραψε η σύντροφός μου.
Άνθρωποι δίχως το δικαίωμα να ονειρεύονται. Έτσι μούρχεται να κλάψω. Και εγώ ο τυχερός μπορώ να έχω την "πολυτέλεια" της μονιμότητας, μια πολυτέλεια που όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν.