Έχω πάντα μπροστά μου έναν καθρέφτη

Πίσω από το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ.
Γεννήθηκα στη οδό Σαρρή στου Ψυρρή. Πήρα το όνομά μου στους Αγ. Αναργύρους στον ομώνυμο δρόμο.
Στα 25 μου έλαχε να επισκευάζω τρίκυκλα sachs στην οδό Τάκη στην ίδια συνοικία, μαζί με μαστόρια, μαστοράκια μηχανουργείων και εργατικά σάντουιτς. Καθαροί άντρες, μπύρες και άφθονη χοληστερόλη με την μορφή μπιφτεκιών από τον Νικήτα. Καθαρές κουβέντες, γυναίκες, σχέσεις και αντροπαρέες. Ένιωθα τόσο καθαρός παρ'όλη την μουτζούρα και το λάδι που είχε ποτίσει την φόρμα. Ο Λύτινας είχε κάβα στην Σαρρή. Κοριτσόπουλα περνούσαν και το μάτι έπαιζε στην λερωμένη φόρμα. Μετά έγινα λόγιος, πέρασα στο Πανεπιστήμιο και ήμουν μέλος της ευγενούς Ακαδημαικής κοινότητας.
Αρχίδια μύδια, αρχίδια μάντολες κλπ. (με τα αρχίδια πολλά πηγαίνουν).
Θυμάμαι το '92 ένα καλοκαίρι ένα κορίτσι πέρασε από το συνεργείο πουλώντας βιβλία νομίζω. Δεν είχα ξαναδεί καθαρότερο βλέμμα σε γυναίκα. Ακούμπησε με το χέρι της την βρώμική φόρμα μου και κοιτώντας στα εσώψυχά μου μου είπε καλημέρα και έφυγε. Βλέποντας το σώμα της να απομακρύνεται παρατήρησα μια σταγόνα στον μηρό της. Μια σταγόνα από την γυναικεία της φύση. Την κοιτούσα να απομακρύνεται απίστευτα θλιμμένος. Θλιμμένος για την ομορφιά που σπαταλιέται σε ζεστούς ασφάλτινους δρόμους.

Βαβέλ Νο3

Τελικά που αρχίζει ο κατήφορος; Πότε είναι το σημείο που λες. "Τι έκανα λάθος και ξεκίνησε αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση η οποία δεν έχει επιστροφή;".
Υπάρχουν μυριάδες εκφράσεις σε δεκάδες γλώσσες. "Όταν ραγίσει το γυαλί".
Γιατί ρε γαμώτο το γυαλί ραγίζει; Γιατί η ψυχή σημαδεύεται και η μισή ζωή σου, η παρηγοριά σου και το βάλσαμό σου γίνεται καθημερινή πίκρα;
Καλοκαίρι στην Πράγα. Πήγα χειμώνα αλλά ξέρω αυτόν το αέρα. Τον ανέπνεα στα φοιτητικά μου σπίτια, στις πόλεις που έζησα, στις γυναίκες που γνώρισα, στον ηλιο που εμπαινε στο δωμάτιο τα καλοκαίρια το μεσημέρι, στο παλιό ξύλινο πάτωμα που κοιμόμασταν, που κάναμε έρωτα, που διαβάζαμε ο ένας στον άλλον βιβλία του Τατσόπουλου. Και δεν ήθελα τίποτα άλλο. Είχα τα πάντα. Και νιώθω σαν να έχασα τα πάντα. Καλοκαίρι στην Πράγα.

Βαβέλ

Η Δικιά μου αγάπη διόλου δεν φοβάται τ'ανοιχτό τ'αγέρι την δεντροσκιά.
Εγωισμοί δίχως νόημα. Ωσάν ο χρόνος, αυτό τ'άγριο σκυλί που όλους θα μας νικήσει, είναι ατελείωτος. Δεν έχω χρόνο για επαναλήψεις. Είναι καμμιά γυναίκα εκεί έξω που μπορεί να με φροντίσει; Που μπορεί να μη μου ζητήσει τίποτα αλλά να πάρει ότι έχω να δώσω; Που μπορεί να με πάρει από το χέρι και να μη μου ζητήσει να αποφασίσω για τίποτα; Που μπορεί να μου χαιδέψει την πλάτη για να κοιμηθώ; Βαρέθηκα πια τα ρολάκια και νιώθω τόσο πολύ κουρασμένος.

Τζάμπα σωστός με το στανιό

Χωρίς λόγια. Ο Σωκράτης τα λέει καλύτερα 

Οργή και Θλίψη

Ω ναι. Μέντορες και φιλόσοφοι, καθίκια δημοσιογράφοι, πουλημένα τομάρια.
Αναλύσεις της βίας που "ΔΕΝ" έχει σχέση με την καθαρή "πολιτικά ορθή" αγωνία των νέων.
Πρέπει να διαδηλώνουν με αναμένα κεράκια καθήμενοι σε χώρο που δεν εμποδίζουν παρά μόνο τη πρόσβαση των γλάρων στην χωματερή τών Α. Λιοσίων.
Η επανάσταση εμπεριέχει βία. Η αγωνία είναι βία. Ο γείτονας που απορώ πως τα φέρνει ακόμη βόλτα απορώ πως δεν σπάει ακόμη βιτρίνες. Δεν είναι βία το γάλα των 1.70, δεν είναι βία η αναξιοκρατία που καταδικάζει την ζωή σου να βαίνει σε άλλο κανάλι από του βύσματος; Δεν είναι βία η καταδίκη του παιδιού σου σε ελλειπή μόρφωση, σε έλλειψη μουσικής παιδείας, σε περίθαλψη του ΙΚΑ; Τι είναι βία; Η "Ζωή μισή, δεν θέλω πιά να ζω" που λέει και το άσμα δεν είναι βία; Αει στο διάβολο πιά κανάγιες, νάστε καλά παιδιά και να τα σπάτε για όλους μας. Για την χαμένη μου νεότητα και για την οργή που δεν εξέφρασα όσο έπρεπε.