Μου φαίνεται πως σκοτείνιασα αρκετά για σήμερα. Παραθέτω ευχάριστη νότα.
Διάσελο "Μπαγασάκι", δρόμος Καρπενήσι-Αγρίνιο, 10km από Καρπενήσι, σκοπεύων Βόρεια, η συνέχεια της οροσειράς της Πίνδου ξεπροβάλλει μέσα από θάλασσα νεφών.
Υ.Γ. Δεν ζηλεύετε την δουλειά μου;
Μετά από 3-4 ποτηράκια Μοσχοφίλερο έχουν απλώς αρθεί οι ηθικές, και οχι μόνο, αναστολές, ή έχεις περάσει το μέγιστο της συνάρτησης και έχεις γίνει η ντροπή της παρέας; Το πείραμα εξετελέσθη μετά σύσσωμης της οικογένειας, πεθερικών συμπεριλαμβανομένων, ημέρα Κυριακή. Ακούω samples από τα "the best" albums του 2007. Όλα καλά αλλά, κάτι λείπει. Βάζω King Crimson και έρχομαι στα ίσια μου. "In the Court Of The Crimson King". Ευγενικά αφιερωμένο στους 16άρηδες. Πόσο τυχεροί είμασταν και πόσο άτυχοι αυτοί οι νέοι εξοπλισμένοι μόνο με Playstations και Cellphones. Και εγώ ο τυχερός που πρόλαβα παρέες και κουτούκια, πορείες και συνθήματα, εγώ ο τυχερός που το σημάδι του γκλομπ από την πλάτη μου προχώρησε στο μεδούλι μου, διαπέρασε κάθε νευρώνα της ραχοκοκαλιάς μου και έγινε tatoo στο δεξί μου ημισφαίριο, εγώ ο τυχερός που ανδρώθηκα σε καιρούς που νόμιζα δύσκολους, εγώ ο τυχερός που πέρασα την εφηβεία μου σε εποχές που υπήρχαν όνειρα, το μόνο που έδωσα, το μόνο που δημιούργησα είναι η γενιά των 700€. Συγνώμη ρε παιδιά, συγνώμη παιδι μου.
The dance of the puppets
The rusted chains of prison moons
Are shattered by the sun.
I walk a road, horizons change
The tournaments begun.
The purple piper plays his tune,
The choir softly sing;
Three lullabies in an ancient tongue,
For the court of the crimson king.
The keeper of the city keys
Put shutters on the dreams.
I wait outside the pilgrims door
With insufficient schemes.
The black queen chants
The funeral march,
The cracked brass bells will ring;
To summon back the fire witch
To the court of the crimson king.
The gardener plants an evergreen
Whilst trampling on a flower.
I chase the wind of a prism ship
To taste the sweet and sour.
The pattern juggler lifts his hand;
The orchestra begin.
As slowly turns the grinding wheel
In the court of the crimson king.
On soft gray mornings widows cry
The wise men share a joke;
I run to grasp divining signs
To satisfy the hoax.
The yellow jester does not play
But gentle pulls the strings
And smiles as the puppets dance
In the court of the crimson king.
Ο Θοδωρής, ένας φίλος, ζει πολλές ζωές. Εμπειρίες και εικόνες, τρόποι ζωής και αποστάγματα, αγάπες και μουσικές, όλα έρχονται και τα παίρνει έτοιμα μασημένα από χιλιάδες ανθρώπους που γνώρισε και γνωρίζει. Τον θυμάμαι 18άρη να προσπαθεί να αποβάλλει τα χαρακτηριστικά, σαν στάμπες επάνω του, από έναν ιδιόρυθμο, αυστηρό πατέρα και μια οικογένεια που δεν ηταν και τόσο πως να το πω, mainstream. Και ο σκοπός ήταν σαφής. Να γνωρίσει, να κυλιστεί, να μάθει, να αγαπήσει, να γευτεί, να ζήσει. Εγώ, όχι. Ο θοδωρής. Είναι βράδι πια. Δεκαπέντε (15), στην καλύτερη, ενεργά καλοκαίρια. Είναι βράδι πια. 'Ομως ποτέ δεν είναι αρκετά σκοτεινά για να μην έχεις ακόμη μια ευκαιρία στη λύπη. Caveman. Γιατί αν και ακραίο μέχρι γελοιότητας σε σημεία, ίσως για να γίνει εύκολα κατανοητό, τελικά ίσως δεν είμαστε δομημένοι για να κατανοούμε το άλλο φύλλο.
Φιλοδοξίες, δημιουργικός οίστρος, καυστικές αιχμές για τους μη ακολουθούντες. Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα; Τι καλό και τι κακό; Είναι πιο δημιουργικός ο μη έχων οικογένεια και παιδιά συνάδελφος, από κάποιον με χίλιες υποχρεώσεις; Πώς μπορείς να συγκρίνεις; Πόσo παραγωγικός θα ήταν στην θέση του άλλου; Ο φόνος είναι ανήθικος. Ναι είναι. Όταν υπερασπίζεσαι την ζωή σου είναι πάλι ανήθικος; Δεν είναι ηθικό να υπερασπίζεσαι την ίδια σου την ζωή; Χημικά προσθετικά και εντομοκτόνα που εν δυνάμει οδηγούν στον θάνατο χιλιάδες συνανθρώπους μας είναι περισσότερο η λιγότερο ανήθικο από έναν φόνο εν βρασμώ; Όταν ο καθ. και κλινικάρχης Δημ. Νοσοκομείου Παπαρίδης Παπάρας έλεγε στον, πάσχοντα από καρκίνο στο νεφρό κ. Ηρακλή, πως αφού δεν έχεις χρήματα για τις απαιτήσεις μου θα πρέπει να αδειάσεις το κρεββάτι και να πας σε άλλο νοσοκομείο δεν διαπράτει Φόνο εκ Προμελέτης; Είμαστε έρμαια των γονιδίων, των παραστάσεων και των εμπειριών μας. Αξιολόγηση εξαρτόμενη από την διαδοχή των εικόνων της ζωής μας. Προσπαθώντας να ερμηνεύσεις την ζωή του συνομιλητή σου ώστε να μη χαθείς σε ανούσιες αντιπαραθέσεις ενώ αφαιρώντας εικόνες και σχήματα από την ζωή σας διαπιστώνεις ότι τελικά πάντα συμφωνείτε. Βαβέλ,(με αφορμή ατέρμονες συζητήσεις στο γραφείο, συζητήσεις που οδηγούν πάντα σε ήπιες, η μη, αντιπαραθέσεις επειδή αρεσκόμαστε αε αυτές). Αποζητούμε τις αντιπαραθέσεις. Τι θα γινόμασταν δίχως αυτές. Που θα είμασταν "Χωρίς Βαρβάρους;". Βαβέλ. Δεν συγκρίνω πια. Και κρίνω στα 43 μου πολύ πιο ελαστικά τους ανθρώπους.
Η ίωση που χτύπησε την κόρη μου δεν λέει να περάσει. Κάτι συμπτώματα έχω και εγω (βαρύ κεφάλι, σέρνω τα πόδια μου) και δεν φταίει το χθεσινό αλκοόλ. Δουλειά τέλος για σήμερα. Σπίτι, σούπες (απ' αυτές που δεν αρέσουν στην Mafalda) και αποβλάκωση στην TV.
Α, μη ξεχάσω. Μάθαμε και τον πιθανό κομιστή του οπτιακουστικού υλικού, της συνουσίας (μετά σχολίων), ενός εξέχοντος στελέχους της Ελληνικής Πολιτιστικής Σκηνής, μετά άσπιλης κορασίδος. ARXEDIA MEDIA
