Ήρθε η ψυχή μου

Ήρθε και με κοίταξε. Κομμάτι από το σώμα μου, ψυχή από την ψυχή μου. Ήρθε η θυγατέρα μου, η κόρη μου, η ζωή μου. Καλώς ήρθες ψυχή μου. 

 

I'm a child of South Africa
I'm a child of Vietnam
I'm a child of Northern Ireland
I'm a small boy with blood on his hands
Yes I'm a child of the universe
Yes I'm a child of the universe
You can see me on the TV every night
Always there to join in someone else's fight

I didn't ask to be born and I don't ask to die
I'm an endless dream, a gene machine
That cannot reason why

Yes I'm a child of the universe
Yes I'm a child of the universe
You can see me on the TV every day
I'm the child next door three thousand miles away

And then they were 4

Για να παραφράσω τον γνωστό τίτλο των Genesis.
Αύριο λοιπόν. Αύριο θα είμαστε 4. Άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται. Είδα χθές με την φίλη μου το Juno. Και εκεί που νόμιζα πως θα κολλήσει η ηρωίδα με τον cult 35άρη, το cult διαλύθηκε και φάνηκε μέσα από την ομίχλη ένας γελοίος, έξω από την ηλικία του ονειροπαρμένος. Και τι απέγινε η υστερική φίλη του; Έγινε μαμά. Ειναι η μέρα και το θέμα. Συγκινήθηκα. Κράτησα όμως την διασκευή των Carpenders απο τους Sonic Youth. Για την κόρη μου που έρχεται. Νάσαι καλά κούκλα μου. Νάσαι γερή και να κάνεις την ζωή σου ότι εσύ γουστάρεις. Σ'αγαπώ τόσο πολύ.
Αύριο.

long ago
and oh so far away
I fell in love with you
before the second show
your guitar
it sounds so sweet and clear
but you're not really there
it's just the radio

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

loneliness, is such a sad affair
and I can hardly wait
to be with you again
what to say
to make you come again
come back to me again
and play your sad guitar

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

don't you remember you told me you love me baby
you said you'd be coming back this way again baby
baby baby baby baby oh baby
I love you, I really do

Το δουλεμπόριο ποτέ δεν πεθαίνει

Doggystyle Stars - Bandiera rossa

Δουλεύω στον ευρύτερο (η ευρύτατο μέχρι ξεχειλώματος;) δημόσιο τομέα. Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό κάτι παιδιά κρυμμένα σε γραφεία, που δουλεύουν σαν τους είλωτες δίχως διάλειμμα για καφέ. Διερευνώντας την εργασιακή τους σχέση με την υπηρεσία βρήκα ότι, είναι υπάλληλοι των 500€ σε εταιρείες που έχουν αναλάβει εργολαβικά μια δουλειά, (ή δουλεία;), νοικιάζουν τα παιδιά στην υπηρεσία, και τσεπώνουν νταβατζιλίκι την διαφορά. Τα ίδια τα παιδιά δεν μπορούν αυτόνομα να λάβουν μέρος σε αυτούς τους διαγωνισμούς ανάθεσης έργου, γιατί οι διατάξεις των προκηρύξεων ευνοούν εταιρείες, (ΟΕ, ΑΕ, κλπ), επιβάλλουν επίσης να έχεις κατάσταση προσωπικού κλπ, άρα μόνο για εταιρείες το χρήμα. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ.

Αλήθειες, ψέματα και (7+3-45*log354.χ) αυγά Τουρκίας

Συνεχίζω την παράδοση των ευχάριστων παραθέσεων εικόνων εργασιακής ειρήνης με τον εαυτό μου.
Γέφυρα Επισκοπής, τεχνητή λίμνη Κρεμαστών.

Το είδος μας δεν είναι και πολύ επιρρεπές στις αλλαγές.
Καθημερινές μικροτριβές που παράγουν θερμότητα και αυξάνουν την εντροπία.
Στην υγειά της αλήθειας έστω και υποκειμενικής.

Pasolini is me
'Accattone' you'll be
I entered nothing and nothing entered me
'Til you came with the key
And you did your best but

As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me

Piazza Cavour, what's my life for?

Visconti is me
Magnani you'll never be
I entered nothing and nothing entered me
'Til you came with the key
And you did your best but

As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes, I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me

Who am I that I come to be here...?

As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me

And there is no point saying this again
There is no point saying this again
But I forgive you, I forgive you
Always I do forgive you

Καμπουράκης, Ισχιαλγίας, Χίος, Άνδρος, Τρέμη και Μη Τρέμεις

Μακριά από μας, κλεισμένοι στα κλουβιά τους, νοτισμένοι με την έπαρση του "αναγνωρίσιμου".
Ένα τσούρμο άνθρωποι με νοημοσύνη κάτω του μετρίου, μιλάνε μεταξύ τους για τα δικά τους προσωπικά προβλήματα, για τη ζωή τους, για τα σπίτια τους, για τα πηδήματά τους. Καλούν ο ένας τον άλλον και μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε. Το είχε θέσει πολύ εύστοχα ο καθ. Παπαδόπουλος σε άρθρο του στην Ελευθεροτυπία περι χρηματισμού γιατρών αλλά ταιριάζει γάντι και εδώ. Το κύριο πρόβλημα για την εξάλειψη του φαινομένου είναι η ομαδική θεραπεία απεξάρτησης των χρηματιζόμενων. Γιατί είναι πια εξαρτημενοι από αυτή την συναλλαγή. Εθισμένοι. Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται με την αίσθηση πως αφού τελικά κερδίζω τόσα πολλά, τι στο διάολο, θα πρέπει να τα αξίζω. Και αφού τα αξίζω άρα είμαι καλύτερος, εξυπνότερος, ικανότερος. Και έτσι γίνεσαι όλο και πιο θρασύς και χωρίς δεύτερη σκέψη αμολάς τις κοτσάνες του αιώνα, έχοντας την αίσθηση πως τους ξεγέλασες όλους. Ανθρωπάκια. Μικρά, γελοία μαριονετάκια. Άσχημα πρόσωπα και πατσοκοίλια. Ουλές ακμής και κίτρινο δέρμα ποτισμένο στην νικοτίνη. Έντονο makeup που θυμίζει απόκριες. Άρρωστοι άνθρωποι μέ άρρωστες σκέψεις. Υποκρισίες.
Θυμάμαι τον Κορκολή. Δημόσια διαπόμπευση από έναν αχρείο που την αποτίμησε σε χρήμα. Αν θυμάμαι καλά έφυγε από την Ελλάδα και προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του για χρόνια. Μια ζωή και μια καριέρρα θυσία γιά την βόλεψη κάποιων άλλων. Αιδώς Αργείοι η άλλως λίγη τσίπα βρεεεεεεεε.
Antony & The Johnsons Bird Gerhl