Άνευ τίτλου τιμής

Everywhere is freaks and hairies
Dykes and fairies, tell me where is sanity
Tax the rich, feed the poor
Till there are no rich no more

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

Population keeps on breeding
Nation bleeding, still more feeding economy
Life is funny, skies are sunny
Bees make honey, who needs money, monopoly

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

World pollution, theres no solution
Institution, electrocution
Just black and white, rich or poor
Them and us, stop the war

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

Early40ties η Mid40ties?

Έγινα 45 σύντροφοι και συνοδοιπόροι. "Πέρασε (πολύ πάνω από) η μισή ζωή δίχως να καταλάβω". Αηδιασμένος από αυτάρεσκους πολιτικούς, δημοσιογράφους, 3 και 1/4 μικρούς μήτσους καθώς και το ώριμο και φιλοθεάμων κοινό που αρέσκεται στην τέχνη του μαζοχισμού ψηφίζων με κριτήρια πολιτικά όπως ποιός την έχει μεγαλύτερη, αποφάσισα να ακούσω αυτήν την βαρειά φωνή. Jonnhy Cash στο Hurt των Nine Inch Nail's. 

Είναι ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι

Μαύρο Johnny Walker σε νεροπότηρο, και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος να λέει πως "σήμερα έκανα φίλο έναν άντρα".
Νάσαι καλά ρε Σωκράτη.

Έχω πάντα μπροστά μου έναν καθρέφτη

Πίσω από το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ.
Γεννήθηκα στη οδό Σαρρή στου Ψυρρή. Πήρα το όνομά μου στους Αγ. Αναργύρους στον ομώνυμο δρόμο.
Στα 25 μου έλαχε να επισκευάζω τρίκυκλα sachs στην οδό Τάκη στην ίδια συνοικία, μαζί με μαστόρια, μαστοράκια μηχανουργείων και εργατικά σάντουιτς. Καθαροί άντρες, μπύρες και άφθονη χοληστερόλη με την μορφή μπιφτεκιών από τον Νικήτα. Καθαρές κουβέντες, γυναίκες, σχέσεις και αντροπαρέες. Ένιωθα τόσο καθαρός παρ'όλη την μουτζούρα και το λάδι που είχε ποτίσει την φόρμα. Ο Λύτινας είχε κάβα στην Σαρρή. Κοριτσόπουλα περνούσαν και το μάτι έπαιζε στην λερωμένη φόρμα. Μετά έγινα λόγιος, πέρασα στο Πανεπιστήμιο και ήμουν μέλος της ευγενούς Ακαδημαικής κοινότητας.
Αρχίδια μύδια, αρχίδια μάντολες κλπ. (με τα αρχίδια πολλά πηγαίνουν).
Θυμάμαι το '92 ένα καλοκαίρι ένα κορίτσι πέρασε από το συνεργείο πουλώντας βιβλία νομίζω. Δεν είχα ξαναδεί καθαρότερο βλέμμα σε γυναίκα. Ακούμπησε με το χέρι της την βρώμική φόρμα μου και κοιτώντας στα εσώψυχά μου μου είπε καλημέρα και έφυγε. Βλέποντας το σώμα της να απομακρύνεται παρατήρησα μια σταγόνα στον μηρό της. Μια σταγόνα από την γυναικεία της φύση. Την κοιτούσα να απομακρύνεται απίστευτα θλιμμένος. Θλιμμένος για την ομορφιά που σπαταλιέται σε ζεστούς ασφάλτινους δρόμους.

Βαβέλ Νο3

Τελικά που αρχίζει ο κατήφορος; Πότε είναι το σημείο που λες. "Τι έκανα λάθος και ξεκίνησε αυτή η αλυσιδωτή αντίδραση η οποία δεν έχει επιστροφή;".
Υπάρχουν μυριάδες εκφράσεις σε δεκάδες γλώσσες. "Όταν ραγίσει το γυαλί".
Γιατί ρε γαμώτο το γυαλί ραγίζει; Γιατί η ψυχή σημαδεύεται και η μισή ζωή σου, η παρηγοριά σου και το βάλσαμό σου γίνεται καθημερινή πίκρα;
Καλοκαίρι στην Πράγα. Πήγα χειμώνα αλλά ξέρω αυτόν το αέρα. Τον ανέπνεα στα φοιτητικά μου σπίτια, στις πόλεις που έζησα, στις γυναίκες που γνώρισα, στον ηλιο που εμπαινε στο δωμάτιο τα καλοκαίρια το μεσημέρι, στο παλιό ξύλινο πάτωμα που κοιμόμασταν, που κάναμε έρωτα, που διαβάζαμε ο ένας στον άλλον βιβλία του Τατσόπουλου. Και δεν ήθελα τίποτα άλλο. Είχα τα πάντα. Και νιώθω σαν να έχασα τα πάντα. Καλοκαίρι στην Πράγα.