Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009

Στην υγειά μου μάγκες

 

 

You'll be given love
You'll be taken care of
You'll be given love
You have to trust it
Maybe not from the sources
You have poured yours
Maybe not from the directions
You are staring at
Twist your head around
It's all around you
All is full of love
All around you
You just ain't receiving (All is full of love)
Your phone is off the hook (All is full of love)
Your doors are all shut (All is full of love)
And be the little angel (All is full of love)
All is full of love (All is full of love)
All is full of love (All is full of love)
All (All is full of love)
All is full of love (All is full of love)
All (All is full of love)

 

Man is the baby


Yearning for more than a blue day
I enter your new life for me
Burning for the true day
I welcome your new life for me
Forgive me, Let live me
Set my spirit free
Losing, it comes in a cold wave
Of guilt and shame all over me
Child has arrived in the darkness
The hollow triumph of a tree
Forgive me, Let live me
Kiss my falling knee
Forgive me, Let live me
Bless my destiny
Forgive me, Let live me
Set my spirit free
Weakness sown, Overgrown
Man is the baby

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

Αύγουστος (πεθαμένο το λικέρ)


Πέρασε και το καλοκαίρι.
Ήθελα και βάρκα τρομάρα μου.
Με δύο κόρες, από τις οποίες η μεγάλη, πανέξυπνη, δεν πατρονάρεται με τίποτα, μόνο ο εθισμός στο αλκοόλ μπορεί να δώσει μια ψευδαίσθηση ηρεμίας. Γύρισα σε μια μισοάδεια Αθήνα.
Μα έχουν τρελαθεί όλοι στην πόλη αυτή; Πρώτη μέρα στην Αθήνα και μια βόλτα χαλάρωσης με την μηχανή έγινε αγώνας δρόμου με κορναρίσματα σφήνες και βρισίδια. Και ακόμη δεν γύρισαν όλοι. Τι σκατά ζωή είναι αυτή δεν καταλαβαίνω.
Πήγα Σύβοτα-Γιάννενα σε 1 ώρα και θέλω 1 ώρα και 15 λεπτά κάθε μέρα για την "δουλεία" μου. Κάτι κάνω λάθος. Πεθαίνουμε όλοι καθε μέρα λίγο λίγο και δεν το καταλαβαίνουμε. Νισάφι πια. Που μεγαλώνω τα παιδιά μου; Σε δύο μέρες, στον θαλασσινό αέρα, έφτιαξε το χρώμα της Άννας σε ροδαλό. Έσφυζε από υγεία, ενέργεια και καλή διάθεση. Σε δυό μέρες, στο μπουρδέλο που ζούμε, κατήφεια, χλωμάδα και γκρίνια. Κάτι κάνω λάθος.
Και οι φωτιές. Μάλιστα. Σπίτια μέσα στα πεύκα, κτηματολόγιο που δεν υπάρχει, μίζες που πρέπει να συνεχίσουν να δίδονται, συνοικίες ολόκληρες αυθαίρετες, παρουσιαστές ειδήσεων, εύποροι κλέφτες και πολιτικοί σχολιάζουν με περισσή υποκρισία ενώ ζούνε μέσα στο δάσος στις περιοχές που κρίνουν ως αυθαίρετες.
Αει στο διάβολο κανάγιες (για να θυμηθώ το λεξιλόγιο του καθηγητή Μυστήριου στον Μπλέκ).
Το μόνο που μένει είναι ο Αύγουστος το βράδι.
Να είχα χίλιες σιωπές να ακούς.

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009

Άνευ τίτλου τιμής





Everywhere is freaks and hairies
Dykes and fairies, tell me where is sanity
Tax the rich, feed the poor
Till there are no rich no more

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

Population keeps on breeding
Nation bleeding, still more feeding economy
Life is funny, skies are sunny
Bees make honey, who needs money, monopoly

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

World pollution, theres no solution
Institution, electrocution
Just black and white, rich or poor
Them and us, stop the war

Id love to change the world
But I dont know what to do
So Ill leave it up to you

Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Early40ties η Mid40ties?

Έγινα 45 σύντροφοι και συνοδοιπόροι. "Πέρασε (πολύ πάνω από) η μισή ζωή δίχως να καταλάβω". Αηδιασμένος από αυτάρεσκους πολιτικούς, δημοσιογράφους, 3 και 1/4 μικρούς μήτσους καθώς και το ώριμο και φιλοθεάμων κοινό που αρέσκεται στην τέχνη του μαζοχισμού ψηφίζων με κριτήρια πολιτικά όπως ποιός την έχει μεγαλύτερη, αποφάσισα να ακούσω αυτήν την βαρειά φωνή. Jonnhy Cash στο Hurt των Nine Inch Nail's.