Με αεροπλάνα και παπάκια

Κίτρινα γυαλιά νυχτερινής όρασης. Συμπεριφορά όχλου και κόκκορα σε περίοδο αναπαραγωγής.
Και παπάκια, πολλά παπάκια, χιλιάδες παπάκια. Μπιπ, Μπίιιιπ. Βγές από την πορεία μου φώναζε το όργανο, συνεπιβάτης σε παπάκι.
Έχει πορεία μπροστά; τον ρώτησα δήθεν απορημένος. Πέρασα 25 μήνες από την ζωή μου στην χειρότερη υπηρεσία του Π.Ν. υπηρετώντας (άκου λέξη, μου θυμίζει την δουλειά-δουλεία), και κάτι 20άρικα αμούστακα κοκκοράκια κουβαλώντας το 45άρι μου μιλάνε σε αγοραία γλώσσα και ύφος γηπέδου. Αντράκια που δεν υπηρέτησαν ποτέ και τίποτα παρά μόνο τις εφηβικές τους ορμόνες, αμόρφωτοι με την Ελληνική σημαία στην στολή, ντροπιάζοντάς την κάθε μέρα. Και φόβος, φόβος αναγνώρισης. Κουκούλες, γυαλιά και κράνος να κρύβουν όλο το πρόσωπο. Οι προστάτες του πολίτη κρύβουν το πρόσωπό τους. Δεν ντρέπονται λίγο. Οι Έλληνες είχαν πάντα ψηλά το κεφάλι τους.
Για τον Μάριο εκεί ψηλά.

Μια απερίγραπτη λύπη (που δεν γίνεται οργή)

Πάγωσε η τσιμινιέρα.
Όχι κύριε. Εμείς δεν απεργούμε. Τα 50 ευρώ έχουν μεγαλύτερη σημασία.
Συνάδελφοι και τα αρχ... μας κουνιούνται.
Ντροπή και τσίπα ρε καθίκια.
Ας θυμηθώ τα νιάτα μου.

2012-2+24/3-8

Ας ακούσουμε ευγενές άσμα με ενεργειακή σύνθεση που ελπίζω να με συνοδεύσει το νέον ημερολογιακόν έτος της αρκούδας.

Francisco Tárrega

Ήταν τττο '94 νομίζω. Σε σσσσυζήτηση με το Θοδωρή του έλεγα για το συναίσθημα της πενιάς και την αποστειρωμένη κλασσική μουσική. ΠΠΠΠΠοιός ξέρει άραγε; Τι είναι αλήθεια και τι όχι; Τι ορίζω ώς αλήθεια; Ως ππππαντογνώστης και παντοδύναμος βάζω την σπάθη τούτη στον ώμο μου και ορίζω την αλήθεια. Ακούω Tarrega και Sor πίνοντας μια Weihenstephaner και ξξξξέροντας πώς θα ζήσω μαζί με τα παιδιά και την σσσύντροφό μου, αλλά μόνος, μόνος μέσα στη κάψουλα της ζωής μου. Και ίσως περισσότερο μόνος απ' ότι ο Θοδωρής. Bruge.
Στα χρόνια που θάρθουν και στην δικιά μου προσωπική μοναδική και τόσο μόνη αλήθεια κάνω τούτη την σπονδή με ταπεινή σταρένια μπύρα.

46

Α, ξέχασα να δηλώσω πως έγινα 46 και τα α...δια μου έγιναν 46 πόντους για να γράφουν όσους χρειάζεται.