Εarly40ties. Χα Χα ας γελάσω.
Τρίτη 21 Μαΐου 2013
Παρασκευή 5 Απριλίου 2013
Antios παλιόφιλοι (η μήπως δεν ήταν ποτέ φίλοι;)
Μην
το πείς οι παλιοι μας φιλοι μην το πεις για πάντα φύγαν. Σας παραπέμπω
στις δυό τελευταίες σκηνές της "Λούφας και Παραλλαγής), Σας βαρέθηκα
εσάς και το πουλί σας. Έτσι απλά έχασα 3 φίλους.
Πάμε παρακάτω. Αποκτήσαμε διοικητή (ξερω τι λέω), Απόστρατος στρατόκαυλος ΔΗΜΑΡίτης μας ήρθε στο Ινστιτούτο. Ακομβίωτος έφαγα 10 μέρες με το καλημέρα.
Πάμε παρακάτω. Αποκτήσαμε διοικητή (ξερω τι λέω), Απόστρατος στρατόκαυλος ΔΗΜΑΡίτης μας ήρθε στο Ινστιτούτο. Ακομβίωτος έφαγα 10 μέρες με το καλημέρα.
Καλό ταξίδι Μάριε Ροίδη καλέ μου φίλε που έφυγες νωρίς.
Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012
Παλιμπαιδίζω ή ειναι και γαμώ τις διασκευές;
Είμαι δεκαεξάρης του '80 και σας γαμώ τα κωλολύκειά σας.
Να βάλουμε και τους δάσκαλους στην αυθεντική εκτόνωση supernova energy
fuck, fuck, fuck.
Να βάλουμε και τους δάσκαλους στην αυθεντική εκτόνωση supernova energy
fuck, fuck, fuck.
Πέμπτη 9 Αυγούστου 2012
Ωδή στον περασμένο και όχι χαμένο χρόνο
Ο χρόνος φαίνεται, είναι εκεί, στα μάτια της κόρης μου, στην αγωνία της να καταλάβει ποιά είναι.
Οι λέξεις δεν έχουν νόημα. Οι εικόνες μαζί με συναισθήματα ίσως και να έχουν.
Μερικά κορίτσια είναι μεγαλύτερα από μερικά άλλα.
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012
120 και όχι ενωμένα εργοστάσια
Βία στην καταδίκη λέει ο Πιτσιρίκος.
Την βία της απόλυσης την βιώνει ο καθένας μόνος του σε αντίθεση με τα κρασιά του εκτός έδρας τον καιρό της αφθονίας. Αλλά όπως είπε και ο πιτσιρίκος του Λένιν οι καιροι της αφθονίας τέλειωσαν. Πάνε φιλίες και συναδελφισμοί. Ο καθείς μόνος του μάγκες.
"Απύθμενη λύπη με διακατέχει", και αυτό είναι πέρα για πέρα αλήθεια και πιθανά υποεκτιμημένο. Της Κυριακής οι στάχτες του Μάλαμα. Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας. Σημερα έφυγαν 120 συνάδελφοι σε εφεδρεία μετ' απόλυσης. Να το πω γιατί θα σκάσω. Γαμώ το μουνί αυτών που τους στέρησαν το δικαίωμα στη ζωή.
Ας πιω τ'αντερά μου ας ξεχάσω και ας μου τραγουδήσει το αφεντικό μέσα από ένα κασετόφωνο σε ένα γρήγορο αμάξι.
Την βία της απόλυσης την βιώνει ο καθένας μόνος του σε αντίθεση με τα κρασιά του εκτός έδρας τον καιρό της αφθονίας. Αλλά όπως είπε και ο πιτσιρίκος του Λένιν οι καιροι της αφθονίας τέλειωσαν. Πάνε φιλίες και συναδελφισμοί. Ο καθείς μόνος του μάγκες.
"Απύθμενη λύπη με διακατέχει", και αυτό είναι πέρα για πέρα αλήθεια και πιθανά υποεκτιμημένο. Της Κυριακής οι στάχτες του Μάλαμα. Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας. Σημερα έφυγαν 120 συνάδελφοι σε εφεδρεία μετ' απόλυσης. Να το πω γιατί θα σκάσω. Γαμώ το μουνί αυτών που τους στέρησαν το δικαίωμα στη ζωή.
Ας πιω τ'αντερά μου ας ξεχάσω και ας μου τραγουδήσει το αφεντικό μέσα από ένα κασετόφωνο σε ένα γρήγορο αμάξι.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)