Μία μικρή επαναληψη ποτέ δεν έβλαψε

Εγω, ο εαυτούλης, σας καληνυχτίζω σύντροφοι .

http://early40ties.blogspot.gr/2014/01/blog-post_16.html
Δεν άλλαξαν και πολλά.

Tweet

No Title. Just Feel. Desperate need to be Loved.

Tweet

I found my kryptonite. We are close friends, although it's killing me.

 Καλοκαίρι, και μόνο αυτό. Το τελευταίο; Χρυσαφιά στάχυα. Και μια διαρκής δυστυχία. Τα στοιχεία του χαρακτήρα της που την διαπερνούν. Που δεν της διαλύουν την ομίχλη για να δεί ότι η δυστυχία είναι δικό της δημιούργημα. Ποτέ δεν θα το δεί. Μα πως μπορεί άλλωστε να τα βάλει με τα δομικά της στοιχεία; Είναι σαν να πριονίζει το κλαδί που στέκεται. Σαν να αποδομεί όλη την ζωή της που βασίστηκε σε φαντασιώσεις περί του αλάθητου της. Επιλογές που φαίνονται σαν μικρές διαρθώσεις της πορείας μας και τελικά έχουν αποτέλεσμα τόσες ζωές χαμένες που αναλίσκονται και ξοδεύονται.
Ο χρόνος του Προύστ. Η αγάπη. Τα μικρά αστέρια. Η γαλάζια θάλασσα. Το δροσερό αεράκι. Η εμπιστοσύνη. Το χάδι. Η μουσική στο μυαλό μου. Τα χρώματα. Χιλιάδες άνθρωποι μέσα μου. Τα μάτια των παιδιών μου. Η αγάπη. Η αγάπη.

Αδιέξοδο. Τελικά υπάρχουν αδιέξοδα.

Πέρασαν 9 μήνες. Όμορφος αριθμός, και σημαντικός πρώτος. Νιώθω πως κάτι τελειώνει σύντροφοι. Τέλος εποχής. Προσωπικά;  οικογενειακά; η ζωή μου; Δεν ξέρω. Πάντως κάτι τελειώνει και κάτι διαφορετικό αρχίζει. Χειρότερο η καλύτερο, ούτε αυτό διαισθάνομαι. Μια παράξενη γαλήνη με διακατέχει. Τέλος πάντων. Buzzcocks - Ever falling in love

 
Tweet

Μέρες αργίας σύντροφοι

Σπαράζεται το φώς μου σύντροφοι
και η διαρκής θερινή και φθινοπωρινή απογοήτευση μου παει περίπατο στην Αρεοπαγιτου μαζί με κλόουν, ανοιχτά καπέλλα, A-cappella, και Clochards.
Α, και αν μου τα σπάσουνε πολύ "wake me up when September ends"

Διάφανα Κρίνα:Μέρες Αργίας 

Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα' μαι όπως είμαι
Να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
Μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
Εκεί που υψώνομαι να μάθω οτι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
Δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
Γονιός δεν θα 'ναι να μου πει "σήκω και ντύσου
Καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει"!

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φως μου
Κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
Θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
Όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου.

Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
Δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου
Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φώς μου 

 

Green Day:Wake Me Up When September Ends

Summer has come and passed, the innocent can never last
Wake me up when September ends
Like my father's come to pass, seven years has gone so fast
Wake me up when September ends

Here comes the rain again, falling from the stars
Drenched in my pain again, becoming who we are
As my memory rests, but never forgets what I lost
Wake me up when September ends

Summer has come and passed, the innocent can never last
Wake me up when September ends
Ring out the bells again, like we did when spring began
Wake me up when September ends

Here comes the rain again, falling from the stars
Drenched in my pain again, becoming who we are
As my memory rests, but never forgets what I lost
Wake me up when September ends

Summer has come and passed, the innocent can never last
Wake me up when September ends
Like my father's come to pass, twenty years has gone so fast
Wake me up when September ends

Wake me up when September ends
Wake me up when September ends

Tweet