Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2016

Ξανά (Wake Me Up When September Ends)

Να 'μαστε πάλι εδώ μαζί. Η αυξανόμενη μισανθρωπία δεν έχει χάσει την δυναμική της.
Ο χρόνος περνά όλο και γρηγορότερα, (πρέπει η φυσική επιστήμη να εξηγήσει το φαινόμενο).
Το δέντρο που πληγώναμε. Το καλοκαίρι. Ο καυτός ήλιος. Οι χρυσοί ανεμιστήρες. Ο χρόνος που επιβράδυνε. Το αλάτι. Η καυτή τσιμεντένια προβλήτα. Ο χρόνος.




Radiohead – Last Flowers

Appliances have gone berserk
I can not keep up
Treading on people's toes
Snot-nosed little punk

And I can't face the evening straight
You can offer me escape
Houses move and houses speak
If you take me then you'll get
Relief, relief, relief, relief

And if I'm gonna talk
I just wanna talk
Please don't interrupt
Just sit back and listen

Cause I can't face the evening straight
You can offer me escape
Houses move and houses speak
If you take me then you'll get relief
Relief, relief, relief, relief, relief

It's too much, too bright, too powerful
Too much, too bright, too powerful
Too much, too bright, too powerful.

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016

Μία μικρή επαναληψη ποτέ δεν έβλαψε

Εγω, ο εαυτούλης, σας καληνυχτίζω σύντροφοι .

http://early40ties.blogspot.gr/2014/01/blog-post_16.html
Δεν άλλαξαν και πολλά.

Τρίτη 31 Μαΐου 2016

No Title. Just Feel. Desperate need to be Loved.



I found my kryptonite. We are close friends, although it's killing me.


 Καλοκαίρι, και μόνο αυτό. Το τελευταίο; Χρυσαφιά στάχυα. Και μια διαρκής δυστυχία. Τα στοιχεία του χαρακτήρα της που την διαπερνούν. Που δεν της διαλύουν την ομίχλη για να δεί ότι η δυστυχία είναι δικό της δημιούργημα. Ποτέ δεν θα το δεί. Μα πως μπορεί άλλωστε να τα βάλει με τα δομικά της στοιχεία; Είναι σαν να πριονίζει το κλαδί που στέκεται. Σαν να αποδομεί όλη την ζωή της που βασίστηκε σε φαντασιώσεις περί του αλάθητου της. Επιλογές που φαίνονται σαν μικρές διαρθώσεις της πορείας μας και τελικά έχουν αποτέλεσμα τόσες ζωές χαμένες που αναλίσκονται και ξοδεύονται.
Ο χρόνος του Προύστ. Η αγάπη. Τα μικρά αστέρια. Η γαλάζια θάλασσα. Το δροσερό αεράκι. Η εμπιστοσύνη. Το χάδι. Η μουσική στο μυαλό μου. Τα χρώματα. Χιλιάδες άνθρωποι μέσα μου. Τα μάτια των παιδιών μου. Η αγάπη. Η αγάπη.

Αδιέξοδο. Τελικά υπάρχουν αδιέξοδα.

Πέρασαν 9 μήνες. Όμορφος αριθμός, και σημαντικός πρώτος. Νιώθω πως κάτι τελειώνει σύντροφοι. Τέλος εποχής. Προσωπικά;  οικογενειακά; η ζωή μου; Δεν ξέρω. Πάντως κάτι τελειώνει και κάτι διαφορετικό αρχίζει. Χειρότερο η καλύτερο, ούτε αυτό διαισθάνομαι. Μια παράξενη γαλήνη με διακατέχει. Τέλος πάντων. Buzzcocks - Ever falling in love